وقتی انگ شهري بودن که بهت زده شد و توي دود و دَم و ترافيک مدتي را سر کردي،

 کم کم روستای  وانشان  هم تبديل مي شه به يک خاطره،  اگه فرصتي بشه و

 خانواده اجازه بدند ، تابستان به تابستان  راه بيفتي بري اونجا، تا ازهواي پاک

 و غذاهاي سالمش بهره اي ببري ،و يا در نهايت با  زمزمه  شعر "خوشا

به حالت اي وانشانی" حسرت سادگي زندگي  آنها  را به ياد بياري .

اما وقتي پا در روستای  وانشان مي گذاري  که  هيچ شباهتي

 به رويايي  که از زندگي روستايي  دوران کودکی خود 

ساخته اي ندارد و اين سوال تداعي می کند که

پس چرا اينجا اينطوري شده؟...