از قدیم و الأیّا م در وانشان رسم بر این بوده که بعد از ظهر روز چهاردهم ماه شعبان،بانوان
وانشانی برای شادی ارواح گذشتگان خود تِل حلوا خیر می کردند. روش کار اینگونه بود که،
سر اذان، نماز ظهر و عصرخود را می خواندند آنگاه با وضو درحالی زبانشان به صلوات و قرائت
حمدوسوره مشغول بود،مقداری آرد رابو می دادند(برشته می کردند) سپس مقداری شکر
و زعفران را توی آب می جوشاند و مقداری روغن حیوانی ناب هم مخلوط آن می کردند و
می ریختند توی آرد برشته شده و با ذکر صلوات بر محمد وآل محمد و دعا برای تعجیل فرج
امام زمان ، آنرا مخلوط کرده و روی آتش می پختند پس از آن که « تل حلوا» آ ماده می شد
مقداری ازآن رابرای مصرف خود نگه می داشتند و بقیه رابه همسایه ها ومؤمنین(مخصوصا
فقراء )هدیه می کردنددراین خیراتی که برای شادی روح اموات خودانجام می دادندبیشترین
سهم رابه کسانی که قادربه تلاوت قرآن مجید بودنداختصاص می دادند وآنهاهم مقید بودند
برای اموات اهداءکننده حلوا، یک سوره ی «یس » بخوانند وکسانی که قادر به تلاوت قرآن
نبودند ضمن تشکر و خدابیامرزی ، برای شادی روح اموات هدیه کننده حلوا ، حمد وسوره
می خواند وثوابش را هدیه می کردند .
البته بعضی ها هم معتقدبودند که اگربتوانند مقداری از این تل حلوا را تاماه رمضان نگه دارند
وروزه ی ماه رمضان را با این حلوا افطارکنند ثواب بیشتری برده وروزه ی آنها مورد قبول واقع
می شود .
وقتی خانم ها ودختران وانشانی ازمراسم تهیه وتوزیع « تل حلوا » فارغ می شدند چادر خود
را سر می کردند و به زیارت اهل قبور می رفتند عده ای از خانمها حلواهای خود را داخل نان
پیچیده و بصورت قاضی های کوچک میان زائرین اهل قبور ، خیرات می کردند و دریافت کنند
حلوا هم برای اموات اوطلب مغفرت می کرد وحمدوسوره می خواند پس از آن که از زیارت اهل
قبور فارغ می شدندبه امامزاده می آمدندوپس از زیارت شاهزاده ابوالفتوح ،نماز مغرب وعشاء
شب نیمه ی شعبان را در مسجد امام زاده می خواند و به منزل بر می گشتند وازاینکه موفق
شده اند اموات خود را شاد کنند خوشحال و مسرور بودند .
امید است بانوان متدین وانشان در حفظ فرهنگ غنی و والای خود موفق باشند.
